关注我们的公众号
අවසානයේ, මල්කන්දේ අහස යටතේ සැමෝන් නමින් වෘක්ෂයක් නැඟිටය. එහි ශකතිය අතීතයේ ඇති සියලුම "මොම් සොන්" කථා එකට ඇදගත්තා. සෑම පැතුමක්ම, සෑම සිනිදු මතකයක්ම, සෑම අම්මාගේ හඬක්ම ඒ වෘක්ෂයේ කොළ අතරින් සිරිතෙහි දකින්න පුළුවන් වුණි. ඒ වෘක්ෂය මඟින් මෙය පෙන්වනවා — සිංහල වෙලා කතා කිරීම නොකඩවා පැවතීමේ ශක්තිය.
සමහර අවස්ථාවල, මලිකා ගෙවතු අසල පිහිටි පුංචි පුතා චන්ද්රසේන, පොල් පැළකාරයෙක් වගේම ගම්මානයේ පසුබැසූ හැකියාවන් කැදවූවය. චන්ද්රසේනට මලිකාගෙන් අසා කතා ඇහෙත්, ඇය ඔහුට මවගේ කතා කියා දුන්නේ නැත. ඒක නැවත නැවත ඇහීමට, නගරයෙන් පැමිණි අළුත් පිරිමියන්ටත්, ගමට නගන්ව සිටි කුඩා දරුවන්ටත්, කලක් අතීතයේ වැලි වැනි සොඳුරු සිහිනයක් වැනි මතකයන් නංවන ශක්තියක් විය. sinhala wela katha mom son
ගම්වෙලාවේ හෙළිදරව්වක් වශයෙන්, "මොම් සොන්" කතා මඟින් දක්නට ලැබුණේ මෙහෙමයි: භාවනාදරණිය, මිත්රත්වය, නිර්මාණශීලීත්වය සහ සැබෑ ජීවන අර්ථය. කුඩා දරුවෙකුට ඒවා ඇහෙන්නට ලැබුණාම ඔහුගේ හදවත තුළින් සිංහල භාෂාවට ඇති ආදරය ගැඹුරු වෙයි. කවි, ලෝක කොටස්, රහස්, කොළඹෙන් දුර ගිය කුඩා කථා — සියල්ලම "මොම් සොන්" තුළින් ජීවිතයට ආවහ. සිංහල බසින් ගැලපෙන
කාලය ගෙවෙද්දි, මල්කන්දේ ජනතාව නව පරපුරක් සපිරුණි. නව නිර්මාණකරුවන්, ගැහැණු දැරියන් සහ පිරිමි දරුවන් "මොම් සොන්" නැවත ඇතිකළා. ඔවුන් එම කතා සංවේදීව සුරකිමින්, නව පවා ආකාරයෙන් පන්ඳිනු ලැබුවා. ඒ නිසා සිංහල වෙලා කතා කිරීම — නූතන ලොවට මුහුණ දීමටත්, පැරණි මනාව තැන්පත් කිරීමත් සමඟ පවත්නා සබඳතාවයක් විය. ඒක නැවත නැවත ඇහීමට
මලිකා නමැති තරුණියකගේ මව විශ්වාසෙකි. මලිකාගේ දිවිය පුරා අහංකාර සිහින රැගෙන ඇවිත්, ඇයගේ උදව් මගින් ගම්මානයේ පැරණි කතා නැවත ජීවත් වුණි. ඒ කතා "මොම් සොන්" ලෙස කතා කරනු ලබන්නට ඇවිත් වුණේය — අර්ථයෙන්ම "අම්මේ හඬ" හෝ "මවගේ කථා". මේවා මව්හදවතෙන් පැමිණෙන, සිංහල බසින් ගැලපෙන, සරල නමුත් ගැඹුරු ඉඟි පිළිබඳව කෙළින්ම කතා කරනු ලබන කතාය.